522. Szemesz Sesyjne
IPA (Browar Golem) 3,7%
523. Cajaneiro
Session IPA z owocami caja (Kingpin) 4,7%
524. Little Molly
Session IPA (Doctor Brew) 5%
525. The Green Gecko
IPA No 2 (Hatherwood/Marston’s) 5%
Nie tak dawno narzekałem, że jedna z moich ulubionych sieci
handlowych poczuła się już tak pewnie na rynku, że przestała się podlizywać
klientom i potencjalnym klientom zjawiskowymi czasem (a już na pewno
niebywałymi cenowo) ofertami piwa z różnych zakątków świata. Jakież było moje
zdziwienie, kiedy jakiś tydzień temu wszedłem do Lidla w Mrągowie i zobaczyłem
dopiero co ustawione zgrzewki i kartony z angielskim i szkockim piwem. A że
byłem na wakacjach, to intensywność spożycia napojów miłych znajdowała się w
górnej strefie stanów wysokich, więc jak znalazł. Nie żebym narzekał – pod oknem
mojej kwatery w Mikołajkach miałem dwa sklepy z bardzo szeroką ofertą
świeżusieńkich piwek z Kormorana w nadspodziewanie przystępnych cenach. Jednak
Kormoran był, jest i będzie, a już takiego palca biskupa znowu możemy nie
uświadczyć przez kolejny rok. Trzeba się więc nachłeptać.
Natychmiast w Internecie pojawiły się opinie znawców piwa,
jakoby to piwa te niczego nie urywały, sprzedawane były w skandalicznych
bezbarwnych butelkach, a w ogóle to co to jest, takie angielskie piwo… No i
racja, niczego nie urywają, bo niby jak mają urywać? Oferta Lidla to
najbardziej standardowy standard brytyjskich piw, żadne tam cymesy. Ot, takie
ichnie Tyskie, Żywiec i Warka. I daj nam Boże, by nasze koncernowe sikacze tak
smakowały, jak tamto. Ale fakt, niczego nie urywają specjalnie.
Wśród niedawnej oferty lidlowej moją uwagę przykuły dwa – lager
Scottish Charger i IPA The Green Gecko No 2. Pierwsze od razu sobie odpuściłem –
lager o zawartości alkoholu 9% to jednak spore nieporozumienie. A jeśli komuś
opłaca się go sprowadzać z tej Szkocji do Polski i sprzedawać po 2,99 za
puszkę, to ja nie jestem ciekaw jak smakuje. Odpuściłem. Natomiast gęba mi się
uśmiechnęła na IPA. Przypomniałem sobie moją niedawną wizytę w Edynburgu i
pierwsze-lepsze IPA, które sobie zaordynowałem do obiadu na Grassmarket. I ono
smakowało! Odżyła nadzieja na to, że jednak gdzieś na świecie są piwowarzy,
którzy wiedzą jak ma smakować IPA, potrafią wyważyć proporcje, dobrać
składniki, z niczym nie przesadzić. No i jak zobaczyłem tego gekona w Lidlu, to
poczułem chęć nieprzepartą. Jeszcze tego samego popołudnia widziałem, że Green
Gecko daje radę. I znowu – nie żeby to był jakiś kosmiczny wynalazek. Nic z
tych rzeczy. Po prostu, konkretnie przygotowane, przyzwoicie uwarzone piwo.
Uwarzone przez kogoś, kto wie jak przyzwoite piwo ma smakować, ale
niekoniecznie ma ambicję zdobycia piwnego szczytu świata tą akurat warką.
No dobra, pomarudził. Uznałem, że jedynym odpowiednim
towarzystwem dla lidlowego gekona będą piwa w stylu session IPA – i to ze
względu na zbliżoną zawartość alkoholu, jak i spodziewaną powściągliwość w
chmieleniu. Dlatego też na stole dzisiaj pojawiły się piwa nie całkiem może z
tej samej półki, żeby nie powiedzieć beczki, ale takie, które mogą dać obraz
jak angielskie IPA ma się do naszych kraftowych wynalazków. Dobór jest znowu –
jak zwykle u nas – przypadkowy. Na stole pojawiły się te session IPA, które
akurat w ostatnim czasie były dostępne w sklepach, gdzie zwykle robimy zakupy.
I zupełnie przypadkiem są to piwa robione przez browary, którym jeszcze nigdy
nie udało się nas zachwycić. I to lekko powiedziane. Wyroby Doctor Brew omijam
szerokim łukiem od pewnego czasu, gdyż zwyczajnie spośród próbowanych kilku w
żadnym nie zobaczyłem dna szklanki. Za to zlew opił się do nieprzytomności. Kilka
próbowanych dotąd piw od Kingpina pokazało (ale tylko mnie, jakoś piwowarzy
Kingpina nie chcą tego zauważyć), że kombinowanie z dwoma tuzinami różnych
składników – słodów, chmielów, dodatków – nie ma prawa wyjść na zdrowie piwu.
Więc i tu z pewną taką nieśmiałością wrzuciłem do koszyka ichnie Cajaneiro. Co
do Browaru Golem, to wypiłem dotąd może trzy ich piwa – i za żadnym razem nie
zapiałem z zachwytu. Wyglądać to więc może na wielką antypolską, lewacką
konspirację, mającą na celu wykazanie jacy słabi są polscy kraftowi piwowarzy.
Jeśli komuś tak to wygląda, to niech sobie ma, co ja mu będę tłumaczył?
No i dobra, wszystko wyjaśnione, tak więc czas odkapslować i
przelać przez spragnione gardło. Ale najpierw do szklanek. Mamy dzisiaj dość
spory rozrzut jeśli chodzi o barwę piw. Najjaśniejsze jest Little Molly, a przy
mętności wynikającej z braku filtracji, przypomina nieco z wyglądu piwa
pszeniczne. Cajaneiro to już przyzwoity bursztyn IPA, Szemesz jest pół tonu
ciemniejsze, a zupełnie ciemne, niemal mahoniowe jest Green Gecko. Również
piana na gekonie jest beżowa, podczas gdy na pozostałych piwach biała lub bliska
bieli. Piana na Szemesz niemal nie wystąpiła w ogóle, a w każdym razie zniknęła
w kilka chwil po nalaniu piwa do szklanki. Pozostałe trzy pokryły się
przyzwoitą i w miarę regularną pianą. Tę konkurencję wygrało Little Molly.
Dobra, Dość gadania. Wąchamy, pijemy.
Szemesz Sesyjne IPA
Single Malt and Single Hop (10 Blg, IBU 50, pasteryzowane, niefiltrowane, chmiel
Chinook, słód Wiedeński, warzone w Browarze Czarnków) – w aromacie ananas,
mango, frezje i jaśmin. I mnóstwo karmelu. Z czasem karmel przechodzi w karton.
Generalnie mało wyraziście, harmonii w tym żadnej. Rokuje słabo. Smak jest
lekki, żeby nie powiedzieć wodnisty. Natychmiast pojawiają się zaskakująco
agresywne nuty goryczki i kwasu chlebowego. Powiedzieć by można, że to
nowofalowo nachmielony podpiwek. Akcenty kawy, karmelu, gdzieś może jedynie
echo jakichś owoców. Goryczka rozbudowuje się i zostaje na dłużej. Piwo słabe,
w kierunku kiepskie.
Ocena: DO ZLEWU
Cajaneiro Session IPA
z owocami caja (11,5 Blg, pasteryzowane, niefiltrowane, warzone w Browarze Zarzecze)
– w aromacie czarna herbata, białe grapefruity, nieco palonego zboża. Z czasem
wychodzi bagienko. Płaskie to, zupełnie bez polotu. Smak jest pełny,
owocowo-słodki, goryczka zdecydowanie lepiej dobrana niż w poprzednim piwie –
robi swoje, okopuje się na flankach ale jakoś specjalnie nie dominuje. Smak bez
porównania lepszy niż to, co sugerować mógłby aromat. Gdzieś w tle rzeczywiście
pojawia się jakiś nieznany mi akcent owocowy – pewno to ten śliwiec mombin (aka
caja), którego osobiście poznać nie było mi nigdy dane. Nieźle złożone, w miarę
zbalansowane w smaku piwo. Trochę za dużo goryczy, która z czasem oblepia
podniebienie i zalega tam nieprzyjemnie, ale poza tym, nie jest źle.
Ocena: JAKOŚ JE
ZMĘCZĘ
Little Molly Session
IPA (12 Blg, IBU 50, niepasteryzowane, niefiltrowane, warzone w Browarze
Bartek) – w aromacie trochę żywicy, mnóstwo intensywnych grapefruitów, nutka
mokrej szmaty na zmywaku. Z czasem szmata się ulatnia, a pozostaje głównie dość
przyjemny aromat cytrusów i odrobina ananasa. Może nie będzie źle? Smak jest
lekki, orzeźwiający, bardzo przyzwoity. Jest w nim bardzo przyjemna łagodność
słodowo-owocowa, tylko subtelnie, naprawdę delikatnie skontrowana bardzo
wyważoną, żywiczną goryczką. No fajne piwo, naprawdę.
Ocena: JESZCZE RAZ TO
SAMO
The Green Gecko IPA
No. 2 (13 Blg, pasteryzowane) – w porównaniu z poprzednimi piwami, niemal
nie czuć w nim chmielenia. Jest tu sporo słodu, mnóstwo karmelu, rodzynek. Jest
guma arabska, jest kalarepa. Odrobina kawy. Delikatne akcenty skórek
cytrusowych. Smak jest pełny, pozbawiony goryczkowego szaleństwa,
karmelowo-słodowo-kawowy. Czysta kraina łagodności w ciepłych, beżowo-brązowych
odcieniach. Jest tu też wanilia, kolendra, miśki Haribo, coca-cola, zielone
jabłka.
Ocena: JESZCZE RAZ TO
SAMO
Ranking, znowu dzisiaj jednogłośny:
1. Little Molly
2. The Green Gecko
3. Cajaneiro
4. Szemesz
No i gdyby mi ktoś powiedział, że ja kiedyś pochwalę piwo
Doctora Brew… Co też człowiekowi po stole chodzi i do szklanek się wlewa!
Uczciwie i bez uprzedzeń powiedzieć trzeba, że Little Molly naprawdę zasłużyło
sobie na najwyższe pochwały. Gekon dał radę, jak się spodziewano. Pozostałe dwa
nie zaskoczyły jakoś specjalnie. Tak czy owak, lecę do Intermarche, może tam
jeszcze znajdzie się chociaż jedna butelka Little Molly.
